4 steden in 2 dagen

Ik bevond me dinsdag gezellig samen met mijn moeder in de trein richting Amsterdam. Onze missie,… Shoppen! Na een maaltijd in de bijenkorf werden de Negenstraatjes opgezocht. Dit niet zonder enige moeite… Zelfs met de plattegrond van mijn moeder, waar alleen die 9 straatjes op stonden (handig!), liepen we niet direct de goede richting op. Leken dat we zijn… Na een terrasje te hebben gepakt, en toch maar even de weg gevraagd te hebben, hebben we de straatjes uiteindelijk onveilig kunnen maken. Met de portemonnee wat lichter, maar met tassen aan onze arm kwamen we ’s avonds weer thuis. Geslaagd!
Volgende dag stond Brussel op het program… Met onze nieuwe, dus er-word-mee-gespeeld-en-uitgetest, Miep (ook wel navigator) vonden wij de weg naar de loft van mijn ouders. De loft is ontworpen door 3 jonge architecten, dus hun bureau zit ook aan het pand. De gigantisch poort waarmee je het complex binnenkomt werd open gedaan, en mijn kaak viel linea recta op de grond. Alles klopt gewoon,.. het is strak, het is modern en het is van mijn ouders! Hoe leuk?! Eerst even het zwembad checken (water was nu wel groen,.. ik wil niet snobbig overkomen,.. maar zo ga ik er echt niet in zwemmen ), dan 1 verdieping omhoog om mijn ouders loft te bewonderen. En ik moet zeggen,.. zelfs de deur is mooi! Het is misschien duidelijk,.. ik stond daar binnen (nadat de architecte weg was, dat fatsoen heb ik nog) te kwijlen. Na het pand verlaten te hebben zijn we Brussel ingedoken. En het is echt niet moeilijker dan dat. Je loopt namelijk een klein kwartiertje voor je op de winkelstraat staat. En op dezelfde afstand ligt het station.. Je snapt, ik ben voortaan iets vaker in Brussel te vinden. Maar we kwamen dus aan in de winkelstraat,.. en zelfs mijn vader weerhield mij niet om een paar winkels in te lopen. Dus ik liep diezelfde winkels ook weer uit met wat tasjes aan mijn arm. Hier kan ik wel aan wennen! Het enige jammere was dat ik echt vette schoenen had gezien, bij Sacha, die niet meer in mijn maat waren. Het zit niet altijd mee,.. Een terrasje werd opgezocht en er werd wat gegeten en gedronken, en nog wat gedronken. Onze reis werd hierna voortgezet naar mijn grutjes. Onze Miep vertelde welke weg in te slaan,.. en we kwamen, ondanks alle files, goed aan. Ik heb zeer interressante (knipoogt nu naar mijn tantes) mogen aanhoren en heb weer heerlijk geslapen bij mijn grutjes. De volgende dag zette wij onze weg voort naar huis,.. Maaar via Alkmaar. Even checken of die schoenen daar te krijgen waren,.. Helaas. Mijn vader is echter wel geslaagd voor schoenen,.. dus de stop was zeker niet voor niks. We hebben ook lekker gegeten, een boeren omelet voor mij (machtig!) terwijl mij ouders netjes aan de salades zaten. Eenmaal thuis moest ik gelijk door naar de kapper. Ik had besloten een andere coupe te nemen. Verandering is namelijk goed! De kleur is echter wel weer rood (hoe kan het ook anders) geworden. Dus als je voortaan iets roods ziet, maar het is net even wat anders dan anders,.. Ik ben het toch.
Morgen vertrek ik waarschijnlijk weer naar Amsterdam om daar mijn vriendinnen op te zoeken en wat discotheken af te gaan. (A) Dit alleen áls Merel kaartjes kan regelen… dat is nog even spannend dus. En zaterdagmiddag laat ik mijn gezicht weer zien in Den Helder. En zondag vertrek ik naar Delft want maandag begin ik echt met mijn studie… Er is geen ontkomen meer aan!

Iets om te lezen

Het begint nu een beetje ‘the story of my life te worden’ (hea Merel )… dat ik me moet verontschuldigen voor de lange tijd dat ik niet on air ben geweest. Maar ik heb een excuus!! Sinds dat ik verhuist ben, heb ik geen computer meer van dichtbij gezien. Bloggen was dus onmogelijk,.. Neem me dus niks kwalijk aub. (A)
Ik zal de slapenloze nachten voordat ik ging verhuizen maar achterwege laten (was alleen maar leuk), en ik zal beginnen met de donderdagochtend. Na een welgetelde 6 kwartieren nachtrust rolde ik (letterlijk) uit mijn bedje. Het viel wat zwaar… Maar toen ik eenmaal beneden aankwam hadden mijn ouders alles al in het busje geladen en konden we eigenlijk meteen vertrekken richting Delft. Veel van die reis had ik niet meegemaakt,.. ik lag te knikkebollen. Maar bij aankomst was ik helemaal klaar om mijn kamer in te gaan richten! Zo gezegd zo gedaan,.. we zijn later de ikea nog uitgelopen met 3 (!!) karren waar niet overheen te kijken viel. Ik was geïnstalleerd! Mijn kamer ziet er meteen af uit, net of ik er al jaren woon. En dankzij mijn Mutti heb ik ook alle praktische dingen (dingen waar ík niet zo snel aan zou denken) bij de hand, zeg zo’n 5 dozen vol praktisch… Mijn huisgenoten hadden gekookt voor mij en mijn posse (lees mijn ouders, Veronique en Merel). Ik moet heel eerlijk zijn dat ik tussendoor mijn ogen nog even heb gesloten toen mijn ouders weg waren en de meiden op stap waren, wat later geen overbodige luxe bleek te zijn. Van horen zeggen bleek er gezelligheid te zijn in Leiden. Wij met de trein daarheen (geen treinkaartje = boete),.. naar een discotheek (geen student = bijna geweigerd worden aan de deur) om te kijken wat Leiden ons te bieden had. Het was gezellig,.. mijn huisgenootje maakte het niet te laat vanwege tentamens dus moesten we de weg zelf terug vinden.. Eerste dag in Delft = verdwalen, 1 fiets + 3 meiden = een ware hel! Maar we zijn uiteindelijk thuis gekomen,…Volgende dag de hele dag een beetje versuft en de meiden uitgezwaaid. ’s Avonds tijd om met de volgende bezoeker de Delfse stad onveilig te maken. Blijkt het net Jazz-weekend te zijn en het heel gezellig te zijn. Ik heb me vermaakt.
Volgende dag was het tijd om naar het introweekend te gaan voor mijn studie. Ik geef toe,.. ik was liever blijven liggen, ik had liever uitgeslapen maar ik dwong mezelf toch te gaan. Niet alleen dat,.. ik moest mezelf dwingen om te haasten. Ik vind het maar knap van mezelf. Met een grote zonnebril bewapend werd ik daar in een groep gedeeld om vervolgens met die groep enorm om te fietsen tot we bij onze bestemming waren. Het eerste vriendengroepje werd al gecreëerd, en ik met mijn suffe kop vermaakte me. Die dag werden er veel naamspelletjes gespeeld en werd Pamela uit de zee gered door ons team. Het was leuk, maar toch nog wel vermoeiend en daarom besloot ik geen druppel alcohol te drinken die avond. Om mijn studiegenootjes in het ootje te nemen (leuk, die oude uitdrukkingen) verzon ik dat ik een leveraandoening had waardoor ik niet mocht drinken. Er werd serieus op gereageerd, en ze vonden het allemaal heel vervelend. Maar toen ik aan het eind van de avond toch een rosétje nam sloeg de paniek in. Of ik dat wel zou doen… ‘nouja, ik kan zo op de grond liggen…’, was mijn antwoord. Wat dan te doen was de volgende vraag… ‘Gewoon een keer hard op mijn lever slaan en ik kan weer een tijdje door’, was mijn antwoord. Omdat nu de paniek in de ogen was te zien (Waar zit de lever ook alweer?), heb ik maar bekend… Je snapt dat ik nu nooit meer iets medisch kan hebben, ze geloven me toch niet meer…
Maar goed het was een leuk weekend,.. we hebben een dreamteam samengesteld voor die komende week waarin het OWEE zou plaatsvinden (ontvangst weeke). Het hele weekend werd ook druk geoefend op de liedjes die gezongen moesten worden die volgende maandag in de aula. Omdat het niet zo mijn ding was, heb ik rustig toegekeken of gedouched toen ze bezig waren. Maar maandagochtend brak aan en de beruchte groep (dat was dus die van ons) galmde door het gebouw (ik deed dit keer wel mee). We blijken mensen omver te hebben gelopen (sorry), de grootste groepen eruit te hebben geschreeuwd, de speeches te hebben onderbroken en blijkbaar was het ook niet de bedoeling het podium op te gaan… Ja wisten wij veel, wij deden dit ook voor het eerst… Ons OWEE was begonnen. Als 1 van de weinige met wel al een kamer (mwuahaha) ben ik eerst naar huis gegaan om mijn spullen te dumpen en heerlijk te douchen. Ik vond mijn groep op de markt en verliet daar meteen mijn fiets. Ik ben die avond overal op een bagagedrager heen vervoerd. Maar na alle feestjes was het toch weer zaak thuis te komen… Gelukkig heb ik een sproet op mijn neus met richtingsgevoel en vond dus (puur geluk) weer mijn fiets terug. We hebben vervolgens afgesproken met mijn groep het ochtendprogramma maar achterwege te laten en elkaar elke dag met de lunch te meeten. Daarna werden alle verenigingen opgezocht, alle grote feesten afgegaan, een outfit voor een soort carnaval gecreëerd en mijn eerste mini oktoberfest beleefd. Gratis bier, dat gegoten wordt uit gieters blijkt een feestje ansich, maar als er dan nog een liveband is met meelallers en slimme mensen die met bier gaan gooien… een echte kermis. Kortom het was een gezellige week, ik heb me vermaakt.
Donderdagochtend werd ik vriendelijk verzocht het gebouw van de studentenvereniging te verlaten,.. ze gingen sluiten. Ik heb daarna maar besloten die uren daarna uit te slapen en het programma van donderdag volledig over te slaan. En zo zat ik die middag (na het missen van een bus) volledig uitgeput in de trein richting Den Helder. Omdat er geen plek was in 2de klas heb ik maar besloten het bord 1ste klasse niet te zien. Terwijl ik mijn kaartje liet zien aan de conducteur verbloemde ik het cijfertje 2 en heb ik de hele reis dus lekker kunnen zitten. Aangekomen op Den Helder Zuid stonden mijn moeder en mijn hond me op te wachten… Ik was weer thuis,.. Maar nu op bezoek, hoe raar. De volgende dag moest ik op tijd op om vanalles nog te regelen,… bril ophalen, lenzen ophalen, ov ophalen.. allemaal onzin dus. Waarnaar ik weer een middagje rijles had. Ik word er iets te nochi in, ik schakel niet meer terug naar z’n 2 vergeet soms te kijken etc etc. Maar alle bijzondere verrichtingen gingen goed en als toetje besloot ik heel quasi nonchi de auto even achteruit in te parkeren naast het andere rijschoolbusje… of het niks was. Daarna ben ik met ‘aanhang’ naar het strand gegaan, waarnaar we eindigde bij Nogal Wiedus voor wat tapas en een drankje. Omdat ik niet genoeg van het strand kreeg zag ik die avond nog eens het strand.
De volgende dag kwam mijn tante met ‘aanhang’ voor een vleeskeuring. Dus hebben we de hele dag een beetje aangekeken wat voor vlees ze in huis had gehaald. Het was gezellig..  Zij eindigden op de straatbbq waar ik ook even mijn neus liet zien voordat ik naar een feestje ging. Na het feestje was ik echt op,.. en ik kwam dan ook niet voor 4 uur ’s middags mijn bed uit. Je bent toch een keer op… Ik nodigde snel nog Veronique uit om mee te eten, en vertrok daarna weer naar het strand om een dipje te doen. En ik moet toegeven,.. het was niet eens zo koud. Je zou het eigenlijk zelf eens moeten proberen. Later bevond ik me weer op de bank, met mijn vader samen kijkend naar 1 of andere serie…
Vandaag was mijn missie op een blog te schrijven, omdat er al mensen waren die aan mijn moeder vroegen waar ik was gebleven,.. en met enige onderbrekingen is dat toch maar gelukt. Ik zal voortaan proberen het bij te houden, maar ik ben nog computerloos in Delft dus verwacht er niet te veel van… Morgen zit ik iig in Amsterdam met mijn moeder, en ergens deze week of het weekend zit ik in Brussel. Dat nieuwe huisje van mijn ouders blijkt namelijk het begluren waard te zijn. Ik hou me wel bezig dus,.. ik hoop jullie ook. Jullie hadden iig iets te lezen.

Fun duurloop

Mijn duurloop begon zaterdag. Na wat belletjes, smsjes en gedachtestralen naar mijn vriendinnen hebben we besloten popweekend in Schagen te crashen. Na mijn tijdelijk buurman van een ei te voorzien,… het missen van de trein en het pakken van een terrasje kwamen we aan in Schagen. Veel te vroeg,.. wat niemand had gedaan is naar het programma gekeken. Maar goed, Jolien werd achter de bar opgezocht en het wankele tafeltje op het terras opgezocht. Er werd gegeten en gedronken. Non-alcoholisch voor mij want ik moest nog werken :s … Net na het eerste optreden was het dus tijd voor mij om te vertrekken. Ik liet op mijn werk mijn puppy-ogen z’n werk doen, dus vertrok ik als eerst de pizzaria. Even snel een pizza en opnieuw naar Schagen (mijn treinkaartje werd gewoon herbruikt). Ik had wat in te halen en deed dus ook mijn opperste best. Het was gezellig! De sfeer, de massa mensen en mijn vrienden… het plaatje was compleet. Omdat je als Heldenaar toch op tijd de trein moet pakken stonden we om 1 uur op het station. In de trein werd leuk bedacht nog een shoarma-tje te halen, wat ook weer uitliep tot een avondje in de pimpandoer. De nodige mensen werden ontmoet, drankjes gemixed en ik heb heel veel lol beleefd. Ook werd besloten dat Veer maar bij mij bleef slapen omdat ze eigenlijk gewoon geen rit naar huis had. Geen probleem natuurlijk, maar echt zin om een bed voor haar inelkaar te flansen was er niet. Dus maar met z’n 2-en knus in mijn bed. Alles werkt als je maar je best doet.
Volgende dag probeerden wij de buren wakker te maken voor het idee samen te brunchen. Geen reactie,.. dus wij maar op de fiets naar de supermarkt. Op een gegeven moment begint mijn fiets te piepen en te ratelen… Door de dufheid kom ik pas later achter het feit dat mijn witte rok vast in het wiel zit, en dus niet meer wit is. Goede morgen Kitty! Er werd wat ingeslagen voor het eten, en spullen gekocht voor mijn afscheidstaart, -kwark en -zoenen. Zelfs toen we terug waren met de boodschappen bleken de buren geen reacties te geven op de jingle-bells melodieën op de deurbel. Gelukkig kwam er na een tijdje leven in de brouwerij en hebben we heerlijk gelunched. Maar doordat alles wat was uitgelopen had ik niet zo heel veel tijd om mijn afscheidseten te brouwen. Gelukkig had ik slim ingekocht (denk aan bijna kant-en-klaar mix) en redde ik het eigenlijk toch niet helemaal. Gelukkig viel dit niet op en heb ik vrolijk mijn laatste avond gewerkt. Mijn brouwsels vielen in de smaak,.. en mijn collega’s konden net hun tranen onderdrukken. Merel werd mijn fietspartner naar huis en het was eindelijk weer eens tijd om te slapen.
Next jour… Veronique JARIG! Het strand werd opgezocht en een ijstaart vond ons. Een ijstaart is natuurlijk niks zonder een zingende kaars. En dat hebben we gemerkt, minuten lang hield dat ding niet op. Dan maar kapot maken…
Na een singstaroverwinning met het feestvarkentje was het tijd voor het opdoen van mijn gezicht (vind ik nog steeds een mooie uitspraak). Landsend werd gevonden en er werd heerlijk gegeten,.. Natuurlijk ontbraken de fabuleuse tafelgesprekken niet en dus werd alles, maar dan ook álles besproken. Als laatste in het restaurant vertrokken wij… Het was weer gezellig geweest.
Nächst giorno (”volgende dag”) … vroeg opstaan want het was tijd voor Walibi! Ik werkte als navigatie-systeem met wat gebreken maar we kwamen aan. Alle achtbanen werden opgezocht en alle actiefoto’s werden gestyled tot perfectie. Vanaf een terrasje, waar wij aan het eind van de dag belandde, werd een pasta gegeten en de pratende fontijn de hemel in gesprezen. Die fontijn zeikt iedereen op subtiele wijze af,.. Chapeau! Met de 2 ‘kinderen’ slapend achterin vonden we de weg naar huis. Allemaal zo geradbraakt dat we ons verzopen en tegelijk overreden voelden, maar toch waren we voldaan. Het was een leuke dag!
Onsdag (dat is woensdag in het Deens),.. ging ik met mijn moeder op stap voor de inrichting van mijn kamer. Gordijnstof, dekbedovertrekken, een wasmand en een kleed werd gevonden. Er werd nog een terrasje opgezocht waar we beide met 1 oor aan de telefoon van mijn moeder zaten. Mijn tante vertelde in vol ornaat wat er allemaal in haar leven gebeurde, en ik kon niet stoppen met smilen. Ik vind het leuk!
Er werd thuis gegeten en terwijl mijn moeder met Bond vertrok naar de hondencursus vertrok ik alweer naar de pizzaria. Niet om te werken maar om mijn baas nog even gedag te zeggen, hij was namelijk net op vakantie toen ik besloot te stoppen met werken. Met verschillende taartjes kwam ik weer aan om lachend te vertellen dat ik het eigenlijk ook wel zat was geworden. Ik bleef nog even plakken en fietste weer naar huis. Snel omgekleed om daarna net te doen of ik allang klaar was om naar de bios te gaan. De bios in Schagen werd opgezocht waar we ‘vriendelijk’ werden onthaalt met de mededeling naar buiten te gaan om ook nog te horen dat we geen pauze hadden. Typisch volk. Anyway, “I Now Pronounce You Chuck and Larry” werd bekeken en er werd wat gelachen. Hij was leuk.
Volgende manhã (dat is Portugees voor ochtend) na 2 uur slaap lag ik op de tandarts stoel. Niks aan het handje, en weer door naar de opticien. Mijn ogen werden gemeten voor mijn “voor-erbij”-bril waarna ik weer vertrok. Ik crashed nog even mijn bed maar wist mijn drang de hele dag uit te slapen te onderdrukken. Ik schuurde mijn tafel lichtelijk en deed er nog een laagje verf op (die andere lagen heeft mijn vader gedaan). Do kwam langs en Merels huis werd nog opgezocht voor een middagsnack-broodje. Langs de stad voor versiersels voor het cadeau van Vero en  een snel bezoek aan de huizen van Do ( klinkt decadent ). Mijn mama della casa gerecht werd bij Merel gebrouwen en opgegeten. Als een stel puddingen zaten we daar in huis, en zo heb ik ook de hele avond gezeten. Maar het was gezellig.
De rest van de week moet ik me toch echt gaan focussen op het verhuizen naar Delft, want dat gaat donderdag al gebeuren. Is het niet vreemd?! Daarna kom ik alleen nog maar thuis logeren. Ik moet nog even wennen aan het idee hoor. Dus daar focus ik me maar even op.
Goddag! (dat is ‘dag!’ in het Zweeds)

Ik wilde jullie dit niet onthouden

Wat eerst een rotklus ten top leek, ontpopte zich als een zeer grappige ervaring. Merel en ik weten dat als volkstuin-houder je enige verplichtingen hebt. Je moet je tuin goed bijhouden, niet te veel lawaai maken, iedereen te vriend houden en de hatelijk buurvrouw negeren. We weten het, we vinden het niet erg, het hoort er gewoon bij. Maar wat blijkbaar ook in de regelementen staat is dat je kan worden opgeroepen om te klussen op het complex. Verrassing!  Op een zaterdag werden wij om 9 uur verwacht op het complex. Dat is even slikken. Bewapend met een grote zonnebril, zodat je mijn moeie ogen niet zag, en gekleed in mijn kluskleren stond ik samen met mijn lotgenoot om 9 uur op het complex. Wij waren niet de enige tuin die was opgeroepen, maar we waren wel de einge meiden en de enige personen onder de… zeg,.. zo’n 50 jaar. De schuur moest opgeknapt worden en er werd ons gevraagd of we konden schuren. Een apparaat vasthouden wat vanzelf schuurt hebben we eerder bemand,.. geen probleem hier. De mannen vonden “de meiden” wel een verfrissing van het team, en we werden dus ook warm ontvangen. Tijdens de pauze kregen we de kans ons goed te mengen onder de mannen. De interessantste gesprekken ontstonden en al gauw wisten we dat 1 van de mannen in een oude winkel woonde, de ander hele oude auto’s, motoren en klokken verzamelde, de ander grootvader was van een stel meiden en zich dus wel bij ons op z’n gemak voelde, de stille man ook niet aan de praat aan het krijgen was en dat er een man vroeger in een kolenmijn had gewerkt. Ook kregen we een lesje over hoe we het best onze handen konden schoonmaken. Ze hadden nu een subliem wondermiddel om de verf van onze handen af te halen,.. Maar ‘vroegah’! Vroeger hadden ze dat niet. Toen moest je het doen met groene zeep. En de rest sleet er wel af in bed. (dit is bijna letterlijk wat de man zei, hoe dubieus!) Merel en ik ontweken zoveel mogelijk elkaars blik om niet in de lach te schieten door de serieuze mannen. We hadden het gehaald, de pauze was over en we mochten, het klinkt gek maar, gelukkig weer aan het werk. Nu alles geschuurd was, was het tijd om te verven. Nu we allemaal gezellig naast elkaar stonden was er natuurlijk weer ruimte om te kletsen. De oude man verstond alleen niks en was rustig verder aan het schilderen. De kleindochters hebbende opa stelde voor om de randjes te doen omdat hij een ‘vaste’ hand had. Ook vond hij het nodig te vertellen dat dit niet altijd het geval was. Ik onderdrukte mijn nieuwgierigheid nog net door niet te vragen ‘waarom?’, maar dat kwam door angst voor het antwoord. De man wilde dit ons echter niet onthouden, want hij vertelde rustig, zonder dat er ook maar iets aan hem gevraagd werd, dat hij af en toe trilde van de drank. Merels blik vond die van mij, en een lichtelijk onderdrukt lachje was niet te weerhouden.
Kortom,.. we zijn veel te weten gekomen die dag. De wijze les: Verplichtingen, hoe onwijs rot ze ook klinken, ze kunnen echt leuk worden gemaakt.

Druk druk druk

Opnieuw mijn excuses,.. ik heb te lang niks van me laten horen. Waar ik mee bezig ben geweest? 

Heel veel werken, té veel. Maar zondag is mijn laatste avond,.. en kan ik eindelijk genieten van een werkloosleven tot dat weer gaat vervelen.
Ook heb ik mijn plannen gemaakt voor mijn kamer in Delft. Kleur, inrichting en dat soort leukigheden. En met zulke plannen moet je van tevoren ook nog wat maatregelen treffen wat mijn ouders uitermate goed hebben gedaan!. Dus ik heb, na een bescheiden Homie-reunie bij “opperschaap” dat werd afgesloten in de hut met Miss-verkiezing,  mijn muurverf uitgezocht. En niet alleen dat,.. ook heb ik een tafel bij ratteplan gescoord die ik wel nog moet strippen en opnieuw moet verven. Vervolgens ben ik met mijn ouders nog een dagje naar Delft gegaan om het werkelijke plan uit te voeren. Alle muren zijn weer wit, sommige voorzien van een aantal oranje strepen of oranje frame (moet je zien) en het ziet er weer fris en fruitig uit. De meubels die er nog instaan moet ik nog ergens ditchen, misschien een ‘jard-sale’ daar hebben we namelijk de ruimte namelijk voor! Ik moet nog een dag plannen om werkelijk te verhuizen zodat ik ook meteen de spullen die ik bij ikea heb gezien kan gaan ophalen. En dan ziet mijn kamer er helemaal flashy uit! Ja ik ben enthousiast. En als dat klaar is zorg ik meteen dat er een logeerpartijtje kan plaats vinden. Ik zeg: Leuk!
Maar voor die tijd heb ik het nog even druk. Niet echt met vervelende dingen moet ik toegeven. Nog 3 avonden werken (dat is nog het vervelendst), een dagje Walibi avec mijn dinnen, Popweekend in Schagen, autorijden en de verjaardag van Veronique!.. Ik kom mijn dagen wel door.

Gefeliciteerd

Vandaag zou mijn broer, Tim, 20 jaar zijn geworden. Eindelijk geen tiener meer,.. ik denk dat hij dat vast leuk had gevonden.

Naa,.. Vooruit!

Na toch heel wat dringende verzoekjes van mijn ouders, “zou je niet eens een kamer zoeken?”, ben ik achter de computer gaan zitten. Mijn oog viel op een kamer is Delfgauw (ligt naast Delft voor de leken ((ik wist het zelf eerst ook niet))). De advertentie was goed geschreven, de klimboom, de 2 appelbomen en het uitzicht op het achterste van koeien deden mij een reactie schrijven naar deze adverteerders. En verrek! Een paar dagen later kreeg ik een mailtje terug, ik werd uitgenodigd voor de instemming. Snel regel ik een chaperone voor een dagje Delft de volgende dag. En voor dat ik het besef zit ik in de trein richting mijn toekomstige studentenstad. Op mijn gevoel loop ik direct naar het centrum (ik geef toe, zo groot is Delft niet. En ja,.. de Nieuwe Kerk valt op) en belandde we op de markt. Wat een gezelligheid! Toch geven we beide toe een lichte afkeer te hebben ten opzichte van zulke markten, en slenteren dus rustig dwalend verder. Mijn semi grappende opmerking om de Nieuwe Kerk van binnen te aanschouwen werd vervelend serieus genomen. En zo bevond ik me enkele minuten later in de Nieuwe kerk. Werd het glas in lood goed bestudeerd, een krabbel in het “gastenboek” achtergelaten en beelden aanschouwd. Dit was blijkbaar niet cultureel genoeg,.. wij moesten de toren ook nog wel even beklimmen. Nou dat even werd een ware conditie/ontwijktest. De toren bleek namelijk 75 meter hoog, waar je met een smal wenteltrappetje naar boven moest. En dat zelfde trappetje bleek ook de terugweg. Je snapt,.. lastig. Uitgeput kwamen we boven, een kleine pauze/picknick werd ingelast en Delft bekeken. Toch wel mooi uitzicht. Terrasje, slijterij en restaurant werden opgezocht. Bediening, de Delfse bevolking en sterke verhalen gekeurd. En uiteindelijk de bus gemist… Hebben wij weer. Taxi dan maar om zo een decadente eerste indruk te maken bij de instemming. Onze taxichauffeur die Delft helemaal kende, typte toch eerst even de straatnaam in om er vervolgens voorbij te rijden. Maar we hebben het gevonden. Voorstelronde waarbij ik mijn naam vergat (ik had net al iedereen een hand gegeven met de mededeling “Kitty”) en een speed-date ronde met de bewoners stond op de planning. De vragen die op mij afgevuurd werden hebben niet mijn hoofd gekost. Want je raad het al,.. er werd gevraagd of ik wilde blijven voor de volgende ronde. Geen wasmachine op het spel, maar een kamer van 21 m². De informele ronde next. Even wat drinken, vuurkorfje en kletsen. Dat lukte wel. Ik zou de volgende dag worden gebeld over de uitslag. Wij terug naar het station, een lift werd geregeld, om vervolgens onze trein te missen. Een uurtje wachten leek mij niet gepast. Dus een cafeetje werd opgezocht, waarvan ik eerst de eigenaar moest overhalen (hij wilde eigenlijk sluiten). De volgende trein hebben we wel gehaald,.. en ja ik was trots op ons. Half 3, eind goed al goed, veilig thuis.

Omdat ik de volgende dag moest werken miste ik het telefoontje en belde ik na mijn werk snel terug. “Hey Kitty!” luidde het aan de andere kant van de lijn. “Wil je onze nieuwe huisgenoot worden?”… “Naa, vooruit! “. Dus ik heb nu een kamer! Vanaf augustus mag ik erin. Zo regel je dat… 1 mailjtje, 1 bezoekje aan Delft en 1 instemming,.. het ging eigenlijk te makkelijk. Maar mij hoor je niet klagen.

Thuis

Ik heb genoten! De vakantie naar Rimini was serieus een groot succes. :D  Ik blijf erbij,.. om te weten hoe leuk het was moet je er gewoon bij zijn geweest!

Om zelf de verhalen uit Rimini niet te vergeten heb ik wel een dagboek bijgehouden,.. kans om een ware traditie te worden want het is ontzettend leuk om terug te lezen. Ik zal een paar stukjes uit mijn dagboek even met jullie delen.

[begin]
“Ciao … naamloos dagboek

Laat ik beginnen bij het begin.. Mijn ouders vonden elkaar erg leuk… *sla een stuk over* Dus ik ga op vakantie met Jolien, Veronique en Merel. * sla nog een stukje over* Ik lig op het strand met de meiden. 30 graden, zacht briesje en al licht getint. Vrijdagochtend om 05.50 ging de wekker. Geen idee waarom ik hem ook alweer had gezet. Mijn automatische piloot, ik noem hem automatische piloot, sloeg op de snooze-button. Toen de wekker opnieuw begon te zingen besefte ik het me… Rimini here I come!“

[dag van aankomst]
“Boodschappen moesten gehaald worden, 2 km verderop . Met de bus dus. Wij naar de 2 verdieping grote supermarkt. We liepen met kilo’s boodschappen de winkel weer uit. Blijkt het op dat moment nog spitsuur te zijn ook. Lastig.. Om de bus niet te missen trekken we zelfs nog een sprintje (bedenk wel, we waren bepakt). We proppen ons de bus in vallen tegen iedereen aan en nemen ontzettend veel ruimte in met onze tassen. Je begrijpt, we maakten ons niet echt populair bij de Italiaanse bevolking. Wel ontmoetten we nog een aardige reisgrage Canadees en een steeds hetzelfde zeggende Albanees. Je maakt zo nog eens wat mee… Omdat niemand meer uit de bus kon door ons hebben wij ons uiteindelijk maar wat verplaatst. Maar toen wij bij onze busstop eruit moesten kwamen we bijna de bus niet uit. De Italianen wierpen zichzelf als hordes voor ons en de deuren van de bus gingen al dicht. De italianen begonnen zelfs te juichen toen ze dachten dat het ons niet zou lukken (ik overdrijf nu echt niet, applaus was er).  Nu kennen ze mij nog niet… Ik wierp mezelf tussen de deuren en trok hem weer open. We hadden het gered! Stelletjes suckers, die Italianen…”

[stapavond in de Altromondo (vette discotheek)]
“… Even over de bevolking van de Altromondo. Veronique kreeg het voor elkaar de met flessen gooiende proffi barman aan de haak te slaan. Zijn vrienden waren erg geïnteresseerd in Merel en Jolien, en ik… ik vond ze te Italiaans. Als paparazzi spelend persoon heb ik dus de avond vastgelegd. Ik ontmoette trouwens nog een halsketting dragende Nederlander die zicht voorstelde onder de naam “Talpa”. De opmerking “Dus je wordt niet zo vaak bekeken?” vloog mijn mond uit, en schoot gelukkig niet in het verkeerde keelgat. Het laatste uur stonden we dus met de 3 Italianen en de reisleiding op de dansvloer. De rest was al foetsie… Een geslaagde avond.”

[ in de supermarkt]
“… Echter weet Jolien ook mannen voor haar te laten vallen door zelf iets te laten vallen. Ik beschrijf de gebeurtenis in de supermarkt. tralala… winkel, winkel.. tralala… oeps! Jolien laat wat vallen. Voordat ze het door heeft duikt een jongen naar het gevallen voorwerp. Jolien heeft nu pas door dat ze iets liet vallen en grijpt ook naar het voorwerp. Ik geloof dat het pasta was. Beide graaiend naar de pasta vinden zij elkaars hand… Ook hun ogen vinden elkaar . * Engelen gezang en belletjes klinken* terwijl zij , elkaar aankijkend, langzaam overeind komen. Tenmisnte, zo zag die jonge het. Jolien wist niet hoe snel ze weg moest komen. Wat een engerd! ”

[in de wc  in een discotheek]
“… De wc werd opgezocht. Een plaats waar wc-papier een sprookje lijkt. Terwijl ik mijn lippen aan het voorzien was van een laagje gloss werd ik aangesproken door een engelse. “Are you a model?” werd gevraagd. Kijkend om me heen wie ze bedoelde en kwam ik er achter dat ze mij bedoelde. Ik vertelde haar dat ik geen model was, maar ze trok mij in twijfel. “I’m sure I’ve seen you in magazines”. Ik verzekerde haar “I’m pretty sure I’m not a model.” “You really should be” was haar antwoord. Nog steeds verbaasd keek ik haar na, en keek daarna weer in de spiegel. En dan nog denken dat je een bad hair day hebt…”

Leuk leuk leuk!! Dat was het… En toch ben ik weer blij dat ik thuis ben. Niet dat hier het weer zo geweldig is, of dat ik lekker even kan niksen want ik het voor elkaar dat ik 5 avonden in de week werk. Maar thuis, is toch weer echt thuis.
De dagen dat ik al thuis ben heb ik trouwens niet stil gezeten. Ik heb samen met Jeffrey en Merel geploeterd in de volkstuin zodat hij weer helemaal bbq/rose-avondjes klaar is. Stel dat ik dat vergeet,… nodig mij dan ook eens uit op mijn eigen tuin.
Ik heb al wat avonden gewerkt en heb tussendoor nog even mijn autotheorie gehaald. Ik doe nu net of het niks was,.. en dat was het stiekem ook niet. (ssst, niet zeggen hoor) Daarna ben ik met mijn moeder doorgereden naar Brabant. Mijn opa is namelijk weer net thuis na een heftig rugoperatie. Vandaag weer naar huis gereden omdat ik zo weer moet werken. Goodie!
Nu ga ik weer door met,… nouja bezig zijn.

Ciao!

~ Happy New Life ~

Ik weet het, ik weet het. Te lang geen blog. Maar ik heb het weer eens druk gehad. Voornamelijk leuk allemaal! (Ik skip gewoon het werk gedeelte, en begin bij..) Vrijdag… Het was eindelijk weer eens tijd om auto te rijden!:D En het ging echt goed al zeg ik het zelf. Alles soepel,.. ik deed net of ik al een doorgewinterde chauffeur was. En daar gaat het dus steeds fout. Ik vergeet af en toe over mijn schouder te kijken (dat doe je namelijk nooit meer als je een echte chauffi bent), en mijn handen hou ik niet altijd meer netjes aan het stuur. Omdat ik denk dat ik alles kan, doe ik dingen overhaast en gaat het fout. Terwijl ik het perfect uitvoer als ik het rustig doe… Wijze les hier: Doe alles rustig op het examen.

Na mijn met-stoere-zonnebril-op-moment in de auto moest ik door naar Animo. Het Animo Open Jeugd Toernooi stond namelijk ons netjes op te wachten die volgende dag. We hebben het clubhuis versiert, vlaggen van sponsors opgehangen en de puntjes op de i gezet. Ik reed daarna naar huis, door het einge bui-tje van die dag, om de cadeautjes te halen voor het volgende feest. Met het meest foute cadeau onder mijn arm liep ik het huis binnen. Natuurlijk werd het cadeau aan iedereen getoond met de boodschap “van Kitty gekregen!”. Ik maak het mezelf ook niet makkelijk. Ik hoop dat Dolly een gelukkig leven krijgt.

Na een uurtje of 5 slaap zat ik alweer op Animo, het toernooi kon beginnen! Het verliep allemaal soepel, en Jan Siemerink heeft die middag nog een hele leuke clinic aan de kiddo’s gegeven. Dat terwijl de organisatie pannekoeken aan het bakken was, en ik een blog aan het schrijven was van die dag op animo. (komt op een andere site te staan als het goed is )  Ik moest om 3 uur toch echt weg om ons Happy New Life Party klaar te zetten. Met het motto dat we nu we geslaagd zijn een nieuw leven gaan leiden bracht ons op het idee Nieuwjaars feestje te geven. Champagne en Oliebollen dus. De terrasverwarmer werd klaargezet, de cocktails gebrouwen, de kaarsen aangestoken, oliebollen gebakken, het welkomsbord neergezet en de haren in de krullers gezet. Het kost veel tijd maar dan heb je ook wat! Het feest ontpopte zich, en ook de champagneflessen om 12 uur! Er was zelfs vuurwerk voor ons geregeld! Ik zeg geslaagd. Nog even een afzakkertje halen in de dit keer gezellig drukke stad door het Jazz weekend. Gek genoeg belandde ik niet voor de bar maar erachter,.. things happen. Het was iig gezellig.

Na 2,5 uur slaap zat ik alweer geinend achter de wedstrijdtafel. De opmerking “je ziet er toch nog goed uit na een avond feest” heb ik meerdere malen gehoord. De reden,.. Ik had mijn make-up er nog niet afgehaald. :$ Hoedanook, foto’s werden geschoten, wedstrijden gespeeld en een blog geprobeerd te schrijven. Dat laatste grandioos mislukt,.. inspiratieloos. Mijn stem heeft het feestje niet overleefd, ik ben hem 2 dagen volledig kwijt geweest maar vind hem nu schraap voor schraap terug. De volgende dagen dus niet gewerkt, geen telefoontjes opgenomen alleen maar standen ingevuld op animo.

Dinsdag was het tijd om mijn schoolboeken overal vandaan te vissen,.. Uiteindelijk op hoop van zegen naar school om al mijn vindbare boeken in te leveren. En ja hoor,.. We zaten verkeerd. Boeken inleveren op het Etty ipv Molenplein. Genant momentje. Anyway mijn moeder reed ons met haar vakkundige stuurkunsten voor de deur van de gymzaal. Snel boeken ingeleverd, en ‘ja’ ik had ze allemaal en ‘nee’ ik had geen schade.(A) Nu was het tijd voor een telefoongesprek of 50. Het weeralarm heeft de organisatie van het tennistoernooi doen besluiten de wedstrijden deze dag in het sportcentrum Quelderduyn te laten spelen. Besluiten kunnen ze goed,.. maar de taak iedereen op te bellen voor dit nieuwtje was mij toegewezen. Lucky me. Maar het is gelukt, en ik zat ook lekker warm en droog aan de bar met een laptopje voor mijn neus en een telefoon aan mijn oor. Net echt. Even door naar mijn werk om een paar uurtjes te zwoegen (het was druk) terwijl mijn collega lekker voor zich uit stond te staren. Als ik ergens niet tegen kan,… Anyway, ik kreeg mijn geld van vorige week nog, en ik had mijn fooi een tijdje laten staan.. 1+1= is weer een leuk zakcentje.(A)

Vandaag ben ik me klaar aan het maken voor mijn vakantie! De laatste boodschappen werden gedaan, en ik ga zo mijn koffer inpakken! Ik heb al een lijstje met ‘wat niet te vergeten’, kijken of dat gaat lukken. Vanavond nog even een verschijning op animo. Morgen een dagje shoppen in Alkmaar en dan ’s avonds mijn diploma-uitreiking in de Kampanje. Spannend!

Vrijdagochtend om 9 uur vertrek ik met mijn filles vanuit Amsterdam naar Rimini, Italië! Ik ben de komende weken dus niet te boeken voor feesten en partijen, en waarschijnlijk is dit even mijn laatste blogje. Ik wens iedereen een super vakantie, die van mij komt wel goed! Ik vermaak me hoogswaarschijnlijk kostelijk in het zonnige zuiden!

Ciao! 

Goh,.. ik kan weer vanalles doen

Ik donderdag terug van school, met mijn cijferlijst. Niet 1 vak heb ik afgesloten met een onvoldoende! Ja ik ben trots! Terug naar huis, en de visite bleef maar komen! fles na fles werd geopend, bossen bloemen overhandigd en de komende dagen bleven er maar kaarten op onze deurmat vallen… Leuk hoor, slagen. Ik heb het feestje nog even verplaatst naar de stad avec mijn mede slagingspersonen. We hebben het goed gevierd,.. Jammer alleen dat die taxi een tijdje uitbleef,.. Dus maar midden op de weg seinen naar de eerste de beste taxi, we zijn weer veilig thuis gekomen. Gevolgd door de tosti-traditie…

Zaterdag zijn mijn ouders vertrokken naar brabant, wat dus betekende dat ik mijn Doggie moest verzorgen én dat ik alleen moest eten. Nou ‘no way gossé’ dat ik alleen ga eten,.. Dus ik nodigde mijn posse uit om voor me te komen koken.;) Na lang geouwehoer waren we eruit,.. een Cannelloni it is. Even langs de supermarkt op onze eigenzinnige wijze… Daarna zijn we naar het volkstuintje gegaan wat meteen een hondenuitlaat rondje werd. We werden begroet door het onkruid, en later in ons tuinhuisje/hutje gedreven door een plensbui. Een kleine picknick in het schuurtje tot gevolg… Bij de eerste zonnestraal hebben we onze kans gegrepen weer naar huis te lopen om ons maaltje voor te bereiden. Omdat het tafelen zo gezellig was waren we nog bijna te laat voor ons 10 uur afspraak in de bios. Ocean’s Thirteen stond op het menu… Leuke film, perfecte afsluiting voor een gezellige dag!

Zondag,… ’s ochtends mijnhond uitgelaten, wat ik verrassen genoeg heerlijk vond. (daarna wel weer teurg mijn bed ingedoken…) Ons idee “We gaan alleen naar J’pop als het lekker weer is” werd uitgevoerd… Een lange twijfeling, wat uitdraaide op een half 5 verschijning in Julianadorp. Grappig…

De laatste paar dagen wat ge-game-d, heerlijk op het strand gelegen (!!) en wat gewerkt. Owh en maandagnacht heb ik nog een interview afgelegd.. De reden is mij nog steeds onbekend,.. echter ben ik nu wel hier te lezen. En nee, ik heb niet alles letterlijk gezegd… Maar de gedachte overal achter is wel van mij.